Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro / τάσεις #12

Μια νέα φθινοπωρινή πόρτα είναι πλέον μπροστά μας και μετά την επάνοδο από διακοπές, χασούρες, γαλαξίες, ανοιχτωσιές ήρθε η ώρα να δούμε τί μουσικές και εικόνες θα έχει αυτή η νέα σεζόν για να συντροφεύσουν τους κόσμους μας. Η χρονιά πριν τελειώσει έχει ακόμα πολλά να δώσει!

Ξεκινάμε με την αγαπημένη Neko Case. Η νέα της δουλειά με τίτλο Hell-on έχει φοβερό εξώφυλλο είναι ίσως από τις καλύτερες στιγμές της μακρόχρονης πορείας της. Πάντα folk και κιθαριστική, το ηχόχρωμά της απόλυτα εναρμονισμένο με την παραγωγή και τα ηχοτόπια του δίσκου, λίγο πιο edgy και με στιχουργική δεινότητα που έχει κορυφωθεί. Οι στίχοι του Oracle of the Maritimes είναι υπερβατικοί, σίγουρα μέσα στους καλύτερους που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Ακούστε επίσης την «επιτυχία» του δίσκου Bad Luck και τον ύμνο Curse of the I-5 corridor με την παραδοχή στο ρεφραίν που πολλοί δεν τολμάμε : «Baby I’m Afraid, but it’s not your fault. Maybe I should go home alone tonight».

Νέο πόνημα και για την «πολλή» Florence and the Machine, με τίτλο (οποία πρωτοτυπία) High as hope. Nope. Εμφανή σημάδια μανιερισμού throughout, εύκολες και αναμενόμενες συνθέσεις και κορώνες, όχι απλά δεν πρωτοτυπεί αλλά είναι σαν αμήχανο πρώτο album το όλο αποτέλεσμα. Βαριόταν αλλά είχε συμβόλαιο; Βαρέθηκε γενικά; Πάντως αν δεν την ακολουθούσες μπορεί και να σ αρέσει, εμένα προσωπικά μόνο για «χαλί» χαλαρών φθινοπωρινών καφέδων μου κάνει, που κακό δεν το λες, αλλα ούτε και σοβαρό. Maybe next time!

Καταπληκτική (όπως πάντα) δουλειά μας έδωσαν οι Still Corners. Slow Air ο τίτλος αλλά καθόλου slow το αποτέλεσμα ειδικά σε σχέση με τα προηγούμενα album. Ταξιδιάρικο, αιθερικό, σκοτεινό, απαλό, πιστεύω τους επόμενους μήνες θα συντροφέυσει άπειρες στιγμές μας. Ακούστε τα Black Lagoon, In the middle of the night και γενικά όλο το δίσκο, πιστέψτε με δε θα θέλετε να «πηδήξετε» κομμάτι.

Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο το Castle Rock, ήτοι η σειρά που συνδυάζει χαρακτήρες και σκηνικά από όλα τα βιβλία του Stephen King σε ένα νέο οραματισμό. Το πρώτο που με εξέπληξε ευχάριστα είναι ότι ενώ παραγωγός είναι ο (φαταούλας) J. J . AbraMS και η έμπνευση είναι ένας συγγραφέας με συγκεκριμένες ατμόσφαιρες και εμμονές, η σειρά δε θυμίζει κανέναν από τους δύο. Δεν θυμίζει άλλες μεταφορές έργων του συγγραφέα, ούτε άλλες παραγωγές του Abrams. Είναι κάτι αυτούσιο, ένα νέο παράλληλο σύμπαν θα έλεγε κανείς, με ερμηνείες που πρέπει να διδαχτούν σε σχολές, βασίζεται κυρίως πάνω στους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους, παρά σε κάτι απειλητικό ή σκοτεινό που πρέπει να δωθεί ως αντιστάθμισμα στο «καλό». Αυτά δεν υπάρχουν εδώ. Υπάρχει μόνο κατανόηση ή μη του κάθε πρωταγωνιστή. 7 επεισόδια ως τώρα, όλα ένα κι ένα με αποκορύφωμα το αριστουργηματικό έβδομο και ακόμα δεν μπορώ να σας πω με ακρίβεια πού θα πάει ή αν τελικά έχει μεταφυσικό πυρήνα όλο αυτό που βλεπουμε. Μπορεί και όχι! Πραγματικά μυστήριο, μην το προσπεράσετε είναι ταμάμ για χειμώνα και σκοτάδι!

Και θα κλείσω με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ Killer Legends. Ένα ντούο νεαρών ερευνητών/δημοσιογράφων (Joshua Zeman και Rachel Mills) αναζητούν τις απαρχές 5 εκ των γνωστότερων urban legends της σύγχρονης Αμερικής. Προυπήρχε ο μύθος ή ένα αληθινό συμβάν; Θα μάθετε πολλά που δεν ξέρατε, θα ανατριχιάσετε αλλά σίγουρα θα διασκεδάσετε διότι τα παιδιά είναι καταπληκτικοί σε αυτό που κάνουν. Βρίθει πληροφοριών και συνδέσεων σε υποθέσεις κλειστές από χρόνια και τελικά αναρωτιέται πάνω σε ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξής μας : μήπως τα αληθινά τέρατα είναι τόσο τρομακτικά που τα κάναμε θρύλους και ταινίες για να τα ξορκίσουμε;;

That’s all for now dear friends! Keep it coming.

Ta! Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*