Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro / τάσεις – change of heart edition

Μετά από περίπου ένα χρόνο που εξερευνούμε μαζί μουσικές και εικόνες και επανερχόμενος σε δίσκους, τραγούδια ή ταινίες πολλές φορές ανακαλύπτω με το πέρασμα του χρόνου ότι σε κάποιες περιπτώσεις ήμουν περισσότερο επιεικής ή ενθουσιασμένος απ’ όσο θα έπρεπε και άλλοτε περισσότερο αυστηρός. Σε αυτό λοιπόν το session των pro / τάσεων θα αναφερθώ σε αυτά που τελικά με έκαναν να αλλάξω γνώμη ακούγοντας ή βλέποντάς τα ξανά.

Θα αρχίσω λέγοντας πως ήμουν πολύ επιεικής με το αμερικανοποιημένο Ghost in the Shell. Όχι ότι το παίνεψα και τόσο πολύ αλλά θα έπρεπε να εμμείνω στο πόσο χάλια σενάριο έχει και στο πόσο προσπάθησαν οι παραγωγοί να το κουκουλώσουν αυτό με υπερβολή στην καλλιτεχνική διεύθυνση και την φωτογραφία. Γιατί ναι μεν στην μεγάλη οθόνη τα εφέ και τα χρώματα σε εντυπωσιάζουν τα μάλα αλλά όταν το σενάριο είναι τόσο κακό η ταινία δε σώζεται σε καμία άλλη συνθήκη προβολής.

Ξέχασα επίσης μέσα στη χρονιά να αναφερθώ σε ολόκληρο το νέο δίσκο των London Grammar με τίτλο The truth is a beautiful thing. Εξαίρετη δουλειά, το ακούς μονορούφι και το υπενθυμίζω για να σας συντροφεύσει στα ατμοσφαιρικά καλοκαιρινά βράδια που έπονται!

Φοβερός ενθουσιασμός με διακατείχε αρχικά με τον τελευταίο δίσκο των Calexico, The thread that keeps us. Είχα γράψει ότι είναι από τους καλύτερους της χρονιάς ενώ η χρονιά μόλις είχε ξεκινήσει. Η αλήθεια είναι πως για δουλειά της μπάντας είναι πολύ καλή και ανανεωτική σε κάποια σημεία αλλά . Μετά από πολλαπλά ακούσματα επήλθε μια βαρεμάρα είναι η αλήθεια και πέρα από 4-5 τραγούδια ο υπόλοιπος δίσκος μου φάνηκε απλά ένα ωραιότατο “χαλί”.

Ακούγοντας αρκετές ακόμα φορές το Violence των Editors, συνειδητοποίησα πως είναι ένας δίσκος που χρειάζεται πολλαπλά ακούσματα για να εκτιμήσεις σε βάθος. Αρχικά μου φάνηκε “λίγος και με λάθη στην παραγωγή αλλά πλέον πιστεύω πως είναι πράγματι αντάξιος του παρελθόντος τους και μάλιστα έχω νέο αγαπημένο κομμάτι, ήτοι το ανατριχιαστικό Belong.

Illustration: N. V. ATAKTART
Illustration: N. V. ATAKTART

Από την πρόσφατη συνεργασία των Joe Bonamassa και Beth Hart αναφέρθηκα στη διασκευή του Damn your eyes, αλλά τελικά δεν είναι αυτή η καλύτερη επανεκτέλεση του δίσκου. Όχι ότι είναι κακή αλλά πλέον θεωρώ πως το Why don’t you do right? είναι το πραγματικό διαμαντάκι και μάλιστα ταιριάζει τόσο πολύ στη φωνή και το στιλ της Beth που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί για αυτήν.

Πολύ αυστηρός υπήρξα και με το τελευταίο πόνημα των Blondie, Pollinator. Η βάση της λογικής είχε να κάνει με την πορεία του συγκροτήματος, αλλά μετέπειτα συνειδητοποίησα πως το να βάζεις κάθε νέα δουλειά μιας μεγάλης μπάντας σε σύγκριση με αριστουργήματα του παρελθόντος δεν οδηγεί πουθενά γιατί έτσι δεν εκτιμάς δεόντως οτιδήποτε καινούργιο θέλουν να προσφέρουν. Ο δίσκος ναι μεν δεν είναι αριστούργημα, είναι όμως ακραία διασκεδαστική και “ζωντανή” δουλειά και όσες φορές βάζω κάποιο από τα τραγούδια του σε πάρτι ή σε λίστες πάντα νιώθω ένα vibe που με κανει να θέλω να κουνηθώ ή να χαμογελάσω.

Πολύ συνεχίζει να μου αρέσει και το All this life των Starsailor, αλλά το Sunday Best με κούρασε λίγο, είναι από τα τραγούδια που μετά από κάποιες φορές το ξεπερνάς. Μου έχουν μείνει όμως τα Blood και Fallout και πλέον αυτά είναι για μένα οι χαρακτηριστικές στιγμές του δίσκου.

Στα καλύτερα της χρονιάς αναφέρθηκα φυσικά στο Death Song των The Black Angels και συγκεκριμένα στο τραγούδι I dreamt. Συνεχίζω και το θεωρώ κομματάρα μεγατόνων αλλά δίπλα του ακριβώς στέκει και το Half-believing, ένα τραγούδι – ύμνος στα “μισά” της εποχής μας.

Και για το φινάλε θα πω ότι το The Shape of water επ’ ουδενί δεν συγκρίνεται με το Pan’s Labyrinth και ότι ενώ είναι μια πανέμορφη ερωτική ιστορία με ιδιαίτερη ματιά και εντυπωσιακό φινάλε δεν κάνει καμία μα καμία υπέρβαση και θυμίζει φτωχό συγγενή παλαιότερων ταινιών του Del Toro. Τώρα όσον αφορά στα oscar που μάζεψε καλά έκανε διότι ούτως ή άλλως τα βραβεία αυτά δεν δίνονται πλέον στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αλλά στις πιο χαρακτηριστικές/εμπορικές.(Βρείτε μου μία μόνο ταινία τα τελευταία 15 χρόνια που να πήρε oscar σκηνοθεσίας ή ταινίας και να ήταν εμπορικά αποτυχημένη σε σχέση με το budget της.]

That’s all for now my dears! Have a memorable summer!

Ta! Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*