Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro / τάσεις #10

Ω γλυκύ μου έαρ, είσαι γλυκιά τω όντι παρ’όλη τη διπόλικότητά σου! Πάει κι έρχεται το κλίμα, δεν έχει φορμάρει ακόμη για τα καλά, γεγονός που ισχύει για όλα τα θέματα της περιόδου… Και μέσα σ’ αυτούς τους κλυδωνισμούς η Άνοιξη ήρθε μέσα από μουσικές και εικόνες, να μας πάρουν απ’ το χέρι όταν δεν έχουμε άλλο να κρατήσουμε.

Οι Editors επέστρεψαν με το Violence. Κατάφεραν το τρία στα τρία (ήτοι τρίτος εξαιρετικός δίσκος σερί); Όχι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως το Violence είναι μέτριο ή βαρετά αναγνωρίσιμο. Είναι μια πάρα πολύ καλή δουλειά, με εκπληκτικές στιγμές, αλλά κάτι χάλασε στην παραγωγή αυτή τη φορά. Είναι η επιλογή των κομματιών; Είναι η σειρά με την οποία μπήκαν; Ποιος ξέρει. Πάντως το αποτέλεσμα δεν είναι σφιχτοδεμένο, έχει όμως κομματάρες, όπως τα Violence, Halleluiah(so low) και Counting spooks.

I’ll be your girl μας υπόσχονται οι Decemberists στο απίστευτο εξώφυλλο της νέας δουλειάς τους. Απ’ τις πρώτες νότες αντιλμβάνεσαι την όρεξή τους, την ενισχυμένη ενορχήστρωση καθώς και την ειρωνία που διαποτίζει πολλούς στίχους. Δυνατό αποτέλεσμα, φρέσκο λες και ξαναέγιναν 20 χρονών και σίγουρα ταμάμ για την Άνοιξη και την ανοιχτότητα εν γένει. Ήδη το severed μου έχει κολλήσει στο μυαλό. Welcome back Colin Meloy and the gang!

Να αναφερθούμε και στον τρίτο δίσκο των blues ροκάδων The temperance movement, με τίτλο A deeper cut. Πάρα πολύ καλή δουλειά και ως τρίτο εγχείρημα είναι και το καλύτερό τους ως τώρα, δείχνοντάς μας πως πλέον έχουν βρει το στιλ και το ηχόχρωμά τους και έπεται μεγάλη συνέχεια! Ακούστε το ομότιτλο κομμάτι, καθώς και το αριστουργηματικό Beast Nation.

3 billboards outside Ebbing, Missouri… Άξιζε όλος ο ντόρος; Τί να σας πω, πολύ καλή ταινία, αλλά επ’ ουδενί κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί σε άλλες παραλλαγές, σχετικά με την αγριότητα των σχέσεων και των συνθηκών της επαρχιακής Αμερικής. Όντως άξια η Frances McDormand, καθώς και όλο το καστ, που μας δίνει καλοκουρδισμένες ερμηνείες και δυνατούς χαρακτήρες, αλλά η σκηνοθεσία και το σενάριο δεν εμπεριέχουν καμία υπέρβαση, οπότε το αποτέλεσμα δεν απογειώνεται.

Μια πνευματική απογείωση όμως θα νιώσετε παρακολουθώντας το Annihilation του φοβερού sci-fi τέκνου Alex Garland (ο οποίος υπέγραψε κάποτε το σενάριο του 28 days later). Αμέσως μετά το Ex-Machina, το οποίο πήγε ένα βήμα παραπέρα την όλη ρητορική σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, επανέρχεται κάνοντας ένα βήμα παραπέρα στο τί θα μπορούσε να είναι η επικοινωνία με δυνάμεις που θεωρούμε «εξωγήινες», αλλά που ενδέχεται να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που φανταζόμαστε. Υπερβατική σκηνοθεσία, οπτικές συγκινήσεις που θα σας καρφωθούν στο μυαλό και μια αφηγηματικότητα στην εικόνα η οποία δυστυχώς έρχεται σε σύγκρουση ώρες ώρες με το σενάριο, το οποίο περιλαμβάνει και δυο – τρεις σεκάνς που θα μπορούσαν άνετα να λείπουν για να δώσουν περισσότερο χρόνο σε όσα συμβαίνουν πέρα από τις λέξεις και τις εξηγήσεις. Όπως και να’χει, όλα τα μειονεκτήματα και όλα τα κενά υποχωρούν μπροστά στο τελευταίο τέταρτο της ταινίας, το οποίο πολύ σύντομα θα περιλαμβάνεται στο πάνθεον των sci-fi εγχειρημάτων όλων των εποχών. Γενικά περιμένουμε κι άλλα πολλά από τον Alex, αλλά προς το παρόν μπορεί να αναπαύεται ήσυχος πως τα τελευταία χρόνια μας έδωσε δύο ιδιαίτερα σκεπτόμενες και ανανεωτικές θεάσεις σε κλασικά ερωτήματα.

That’s all for now friends! Spring up!!

Ta! Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*