Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro/ΤΑΣΕΙΣ #9

Χαιρετώ σας για ακόμη μια φορά! Το 2018 έχει μπει για τα καλά και μαζί του φέρνει (πέρα από όλα τα υπόλοιπα…) νέες εικόνες και ήχους να συντροφεύσουν τις φάσεις μας, όποιες κι αν είναι αυτές. Εξελίξεις πολλές. Για να δούμε…

Ας αρχίσουμε επαινώντας το νέο πόνημα των εξ Αριζόνας Calexico, οι οποίοι επιστρέφουν με μια ιδιαίτερα «γεμάτη» και ορεξάτη δουλειά, πολύ καλύτερη σε σχέση με τα προηγούμενα δύο album τους. The thread that keeps us λοιπόν ο τίτλος και πιστέψτε με, περιέχει και εκπλήξεις. Δεν λείπουν οι κλασικές Calexico texmex στιγμές, αλλά υπάρχουν και κάποια καινούργια μουσικά μονοπάτια για την μπάντα και με ευπρόσδεκτα αποτελέσματα (το Another space είναι κατάφορα disco και από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου). Γενικά μια χαρά, παρ’ όλη τη μεγάλη διάρκεια. Well done!

H Beth Hart και ο κιθαρίστας Joe Bonamassa επέστρεψαν ως ντούο για τρίτη φορά στις καριέρες τους, δίνοντάς μας το Black Coffee, το οποίο περιέχει 11 εκπληκτικές διασκευές σε γνωστά και μη κομμάτια, με την κλασική blues rock αισθητική και των δύο, οι οποίοι είναι γεγονός πως όποτε έχουν συνεργαστεί το αποτέλεσμα ήτο εκρηκτικό. Άξιοι συνεχιστές των μεγαλύτερων της blues σκηνής, φρέσκοι και δουλεμένοι. Φοβερή η επανεκτέλεση του Damn your eyes της Etta James.

Στον τομέα των λίγο πιο ιδιαίτερων θρίλερ και στο πνεύμα της σύγχρονης αποδόμησης του slasher, των ταινιών δηλαδή με serial killers, κυκλοφόρησαν δύο πραγματικά καλές δουλειές, που κατά την άποψή μου είναι χαρακτηριστικά δείγματα του πόσο πετυχαίνεις έχοντας ένα πανέξυπνο σενάριο στα χέρια σου. Happy Death Day λοιπόν ο τίτλος της πρώτης, με σκηνοθέτη τον Christopher Landon. Μια όχι ακριβώς πρωτότυπη, αλλά φοβερά ευφάνταστα δοσμένη ιδέα για έναν φόνο που επαναλαμβάνεται… (δεν αποκαλύπτω περισσότερα). Φρέσκο, έξυπνο, διασκεδαστικό όσο δε φαντάζεστε, όχι ιδιαίτερα τρομακτικό, αλλά δεν είναι εκεί το point. Η ταινία θέλει απλά να «παίξει» με τα πάντα και το κάνει χωρίς να θέλει να ξεφύγει από αυτό που είναι. Θα περάσετε τέλεια.

Η δεύτερη ταινία, με τίτλο Tragedy Girls, είναι μια πεντακάθαρη μαύρη κωμωδία σχετικά με δύο high school κορίτσια πωρωμένα με τους serial killers και συγκεκριμένα με έναν που δρα κοντά στην κωμόπολή τους. Ο σκηνοθέτης, Tyler McIntyre, έχει εμπεδώσει σωστά τον σύγχρονο μύθο της κοκκινοσκουφίτσας με το μαχαίρι, καθώς και τον μύθο των αλληλοεξαρτημένων ψυχοπαθών και το πάει ένα μικρό βήμα παραπέρα. Άβολα κωμικό σε φάσεις, δεν λείπουν οι splatter στιγμές (αλλά είναι λίγες και συνυφασμένες με το μαύρο χιούμορ της ταινίας) και το πρωταγωνιστικό δίδυμο των κοριτσιών είναι απολαυστικότατο.

Και για το τέλος, μια πρόταση για όσους ενδιαφέρονται και για όσους θέλουν να αρχίσουν να ενδιαφέρονται για την drag σκηνή. Η drag queen Jaymes Mansfield έχει ανεβάσει στο youtube μια σειρά από 17 βιντεάκια, με τον τίτλο Drag HerStory και παρά το νεαρό της ηλικίας της έχει συλλέξει αρκετό και καλό αρχειακό υλικό, σχετικά με την σύγχρονη ιστορία των drag queens στην Αμερική, αλλά και όχι μόνο (δύο από τα βίντεο είναι αφιερωμένα σε performers εκτός Αμερικής). Επίσης, είναι πολύ καλή στην αφήγηση και παρουσίαση των θεμάτων και όλη η σειρά αποτελεί ένα πραγματικά ολοκληρωμένο μάθημα πάνω στις μορφές που επηρέασαν όλη τη σύγχρονη και συνεχώς ανερχόμενη drag σκηνή.

That’s all for now mates! Keep looking and listening…!

Ta!

Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*