ΑΝΤΙ-ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Η παράλογη βιομηχανία του εμφιαλωμένου νερού

Η εμφιάλωση νερού είναι ένα από τα μεγαλύτερα τεχνάσματα του μάρκετινγκ.

 

Το 1973 ένας μηχανολόγος μηχανικός από την Πενσυλβάνια, ο Nathaniel Wyeth, έλαβε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για φιάλες PET, ικανές να περιέχουν ανθρακούχα ποτά χωρίς κίνδυνο έκρηξης. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1936 συνεργαζόταν με την εταιρεία DuPont, γνωστή για το πλαστικό, από πετρέλαιο και άνθρακα, που εισήγαγε το 1937  αλλά και για τους επενδυτές της που εκείνη την περίοδο ήταν αναμεμειγμένοι με την πολιτική όπως ο Andrew Mellon ή ο Robert Doughton, που με τις πράξεις τους συμφωνούσαν στην ποινικοποίηση της κάνναβης ως «δημόσιο κίνδυνο». Ωστόσο, αυτή η εφεύρεση όπως και εκείνη του πλαστικού και των λοιπών παραγώγων, είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο στη βιομηχανία πετρελαίου και τις μεγάλες επιχειρήσεις, βρίσκοντας νέο έδαφος και άλλη μία ευκαιρία να επεκταθούν και σε αυτήν τη νέα αγορά.
Μέχρι τότε, η εμφιάλωση όλων των ροφημάτων που περιείχαν ανθρακικό χρειαζόταν γυαλί· υλικό δύσκολο να μεταφερθεί σε μεγάλες ποσότητες.
Από τις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, το μπουκάλι κατασκευασμένο από πλαστικό για χρήση σε τρόφιμα έγινε από τα πιο διαδεδομένα αντικείμενα στον κόσμο, καταλήγοντας να γίνει πρότυπο τόσο για την πρακτικότητα του υλικού, όσο και για την ευκολία στη μεταφορά. Εν όψει αυτών των θετικών σημείων, ωστόσο, άρχισαν να ξεπροβάλλουν προβλήματα που απαιτούσαν όλο και πιο άμεση επίλυση: όπως η εμφανής έλλειψη βιωσιμότητας  λόγω της συσσώρευσης των αποβλήτων.
Σήμερα καταναλώνουμε 1 εκατομμύριο πλαστικές φιάλες ανά λεπτό και αυτή η πρακτική αυξάνεται.
Είναι πραγματικά απαραίτητο να χρησιμοποιούμε εμφιαλωμένο νερό; Ή καλύτερα γιατί να μην έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό όλοι;

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*