Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro / τάσεις #8 – festive edition

Αποχαιρετούμε λοιπόν και το 2017, το μέλλον είναι εδώ, μπαίνουμε σε χρονιές που μόνο σε sci-fi ταινίες ή σε μελλοντολογικά μυθιστορήματα έχουμε δει. Πολλά άσχημα αλλά και πολλά καλά ήρθαν και θα έρθουν. Σε αυτό το κομμάτι θα αναφερθούμε σε διάφορα ωραία που μου έμειναν από τη χρονιά που πέρασε. Σκόρπια τραγούδια, ταινίες, φάσεις! Enjoy, κάντε κι εσείς τον δικό σας απολογισμό (μη φοβάστε) και πάμε γι’ άλλα!

** αγαπημένα του 2017 **

Stereophonics – All in one night . Υπέροχη μελωδία, «μάγκικη» ερμηνεία, νυχτερινό αλλά έντονο.

Wind River σε σκηνοθεσία Taylor Sheridan. Ένα θρίλερ που μας αξίζει, με υπνωτική ατμόσφαιρα χωμένη στο χιόνι και τα απέραντα τοπία.

Wonder Blind – Karen Elson. Καλλιτεχνική ωριμότητα που ανατριχιάζει, ειλικρίνεια στους στίχους που λυτρώνει και ενορχήστρωση υψηλής αισθητικής.

Song #6 – Placebo. Επιτέλους ένα καταπληκτικό κομμάτι από τους αγαπημένους, άντε και σε νέο δίσκο.

Feud (mini – series). Bettie Davis, Joan Crawford και το σεξιστικό, ανδροκρατοούμενο Hollywood σε μια σειρά – πρόλογο θα έλεγε κανείς στα σεξουαλικά σκάνδαλα που ξεβράστηκαν στο τέλος της χρονιάς.

Non believer – London Grammar. Απόλυτο κομμάτι, καθηλωτικό και με κεντρικό στίχο – μότο ζωής: All that we are, all that we need they’re different things.

The beguiled σε σκηνοθεσία Sofia Coppola. Αριστούργημα. Αυτό.

The doomed – A perfect circle. Η επιστροφή τους μετά από χρόνια θα μπορούσε να γίνει το σύγχρονο μανιφέστο της κατάντιας των αξιών.

Can’t control – Texas. Ερωτικό, διεγερτικό, θα σας εμπνεύσει για ερωτική εξομολόγηση σίγουρα.

Η ερμηνεία του Bill Skarsgard ως Pennywise στο It. Αλλά όχι η ταινία γενικότερα.

Tangerine dream – Quantum Gate. Album με το οποίο ταξιδεύεις θέλοντας και μη. Βαθιές συζητήσεις και αναζητήσεις.

I dreamt – The Black Angels. Αλκοόλ, δύναμη, καύλα και σκοτείνια. Επιτέλους.

Los Ageless – St. Vincent. Επιδραστικό κομμάτι, καλλιτέχνης «κομμάτι», απόλυτα σύγχρονο και αστικό.

My cousin Rachel σε σκηνοθεσία Roger Michell. Οι εμμονές και οι σφηνωμένες ιδέες δημιουργούν τις πιο ανατριχιαστικές και μαύρες ατμόσφαιρες.

Ο «ευχαριστήριος λόγος» του David Harbour στα SAG awards (screen actors guild) για την βράβευση του Stranger things. Και side bar οι εκφράσεις στο πρόσωπο της Winona Ryder όσο το άκουγε. (προφανώς δεν πίστευε την τόση επιτυχία)

Hot thoughts – Spoon. Ανεβαστικό, βάλτε το τέρμα και απολαύστε τις καυτές σκέψεις σας.

Fake it ’till I die – Anouk. Μια αλλαγμένη Anouk, σπαρακτικά ώριμη και απενοχοποιημένα συναισθηματική. Στίχοι που θα σας βάλουν σε σκέψεις.

Modern woman – Tenis. Υπέροχη, φωνάρα και με μουσική ικανότητα που θυμίζει Tori Amos αλλά στο πιο 70’s.

Tο video του παραπάνω τραγουδιού.

H επιστροφή και η αισθητική της Charlotte Gainsbourg

Sunday Best – Starsailor. Μας έδωσαν νέα δουλειά μετά από 7 χρόνια και μας γλύκαναν τσίτα. Αυτό το τραγούδι όμως είναι ύμνος για όσους μεγαλώνουν μελαγχολικά μέσα σε αυτή την κοινωνία και αντιμετωπίζουν την σκληρή αλήθεια χωρίς τα ροζ γυαλάκια του ρομαντισμού.

American Gods. Ανανεωτικό και φρέσκο, ακόμη κι αν κάποιοι από τους θεούς είναι χιλιάδων ετών.

Mother! σε σκηνοθεσία Daren Aronowski. Τα συμπεράσματα δικά σας. Η Jennifer Lawrence είναι σαν κινούμενη μορφή μέσα από πίνακα.

Some kind of love – The killers. Η μοναδική ήσυχη στιγμή του νέου δίσκου είναι και το πιο όμορφο και ταξιδιάρικο κομμάτι του.

Hologram – The horrors. Το κομμάτι που ανοίγει την τελευταία, εξαιρετική τους δουλειά είναι από τα πιο δυνατά που έχουν γράψει και με παραγωγή γεμάτη σαν το κεφάλι σου.

That’s all for this year kids! Μαζί να μας βρει και η νέα χρονιά! Love and take care.

Ta Ta!

Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*