Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro / τάσεις #7

Μπήκαμε λοιπόν στον τελευταίο μήνα του Φθινοπώρου, το προοίμιο του Χειμώνα, το Νοέμβριο. Ο δημιουργικός οργασμός της μουσικής παραγωγής συνεχίζεται αμείωτος, όπως και ο οργασμός της απεικόνισης ιδεών και χαρακτήρων – κυρίως το δεύτερο μιας και έχουμε μπει στην εποχή των χαρακτήρων που υπερτερούν των σεναρίων.

Πάρα πολύ μου άρεσε η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της Beth Ditto, με τίτλο Fake Sugar. Καθόλου fake θα έλεγα, διότι το αποτέλεσμα είναι γλυκύτατο, με την ερμηνεία της πιο ώριμη από ποτέ και με ήχο που ελάχιστα θυμίζει Gossip. Κινείται σε σύγχρονα pop/rock μονοπάτια, με αιθερικότητα στην παραγωγή και στιγμές πιο ήσυχες και αισθαντικές. Ειδικά το Lover μου έχει κολλήσει στο μυαλό.

Επανήλθαν και οι αειθαλείς Tangerine Dream, που εδώ και 4 δεκαετίες εμπλουτίζουν τις ψυχεδελικές μας ατμόσφαιρες. Quantum Gate το πρόσφατο πόνημά τους και όντως θα μπορούσε μουσικά να αποτελέσει πύλη για τα ενδοσκοπικά μας (και όχι μόνο) ταξίδια. Καταλληλότατο για διαλογισμό, βαθιές συζητήσεις, νύχτες χωρίς λέξεις.

Καινούργιο δίσκο έβγαλε και η αγαπημένη μου St. Vincent, την οποία αν δεν έχετε υπόψιν αξίζει πραγματικά να ανακαλύψετε. MASSEDUCTION ο τίτλος της επιστροφής της (ναι έτσι, με κεφαλαία) και πρόκειται για alternative ηλεκτρονική μουσική ύψιστης ποιότητας. Δυναμικό, ιδιόρρυθμο, ψαγμένο (αλλά όχι «και καλά» πειραματικό), πιστεύω θα σας κερδίσει από το πρώτο κομμάτι. Αποκορύφωμα του δίσκου και από τα καλύτερα της σεζόν το Los Ageless.

Μια χαρά και η καινούργια, δέκατη δουλειά των Stereophonics, που ονομάζεται Scream above the sounds. Τόσο φωνακλάδικο δεν είναι το album βέβαια, αλλά έχει τις δυνατές στιγμές του, όπως και πανέμορφες μελωδικές γραμμές οι οποίες αναπτύσσονται αβίαστα με συντροφιά στίχους απλούς μα γλαφυρούς, μικρές ιστορίες σχέσεων, στιγμών και συναισθημάτων.

Η Sofia Copola είναι ανάμεσα στους αγαπημένους μου σκηνοθέτες (και δεν είναι πολλοί). Η χειρότερη για άλλους ταινία της, για μένα ήταν πολύ καλή. Με το The Beguiled όμως με αποτελείωσε και με κατέστησε αιώνιο θαυμαστή της. Σύγχρονο αριστούργημα, σπάνια σπουδή πάνω στην αγελοποίηση της γυναίκας και των θηλυκών ενστίκτων, με θαραλλέα απεικόνιση της σεξουαλικής δίψας, φωτογραφία που κόβει την ανάσα και ερμηνείες δουλεμένες στην εντέλεια. Nicole Kidman, Colin Farell και Kirsten Dunst σε άψογη φόρμα, όπως και το υπόλοιπο επιτελείο – κυρίως ανήλικων ακόμα κοριτσιών. Το φινάλε σε στέλνει αδιάβαστο όταν συνειδητοποιείς την υποβόσκουσα ωμότητα που καταλήγει να σου τρίβεται στη μούρη ως φυσική κατάληξη των καταπιεσμένων ορέξεων και ονείρων.

Και για το φινάλε να θαυμάσω κι εγώ με τη σειρά μου, το δεύτερο κύκλο του pop φαινομένου που ακούει στο όνομα Stranger Things. Πράγματι βελτιωμένος, πιο ζουμερός και πολύπλοκος, με περισσότερες αναφορές και περισσότερες ανατριχίλες, ήταν αυτό ακριβώς που περίμεναν όλοι. Φαίνεται πως οι Duffer Brothers έχουν λαμπρή καριέρα μπροστά τους, εκτός αν μπλέξουν κι αυτοί σε σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης… (το πέταξα το υπονοούμενο και δεν θα επεκταθώ! ).

That’s all for now folks! Keep it warm inside!

Ta!

Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*