Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro/τάσεις #6

Και πάλι εδώ λοιπόν για μια νέα σεζόν γεμάτη εικόνες και ήχους. Ελπίζω το καλοκαίρι σας να ήτο εποικοδομητικό κι εύχομαι καλή συνέχεια μέχρι να μας ξαναχαμογελάσει ο ήλιος!

Πολλοί κυκλοφόρησαν το τελευταίο διάστημα νέες δισκογραφικές δουλειές. Και οι περισσότερες από αυτές είναι πραγματικά πολύ καλές, γενικά ένας αέρας ανανέωσης και παραγωγής στο alternative μουσικό τοπίο. Οι The Black Angels επέστρεψαν με το Death Song, ένα από τα καλύτερα album της πορείας τους, το οποίο θα τους εισάγει οριστικά πλέον στο πάνθεον των μεγάλων alternative συγκροτημάτων. Ιδιαίτερα το Life Song , τελευταίο (ειρωνικά) κομμάτι του δίσκου, θα το ζήλευαν και οι Velvet Underground.

Νέα δουλειά και για την σειρήνα μας Tori Amos με τίτλο Native Invader. Πολύ καλύτερο το αποτέλεσμα από την προηγούμενη προσπάθεια της που μας κοίμισε ολίγον τι, με ατμόσφαιρα και φωνητικά εντελώς απόκοσμα, χαμένα στα δάση της ομορφιάς και της κατάνυξης που τόσο της αρέσουν.

Φυσικά και ο Marylin Manson δεν μπορεί να λείπει από την Σαρακοστή και μας δίνει το Heaven upside down. Δεν ενθουσιάστηκα. Δεν κινείται στο ελάχιστο σε νέα μονοπάτια και ο «κύριος» Marylin μας είχε συνηθίσει σε διάφορα μουσικά και πνευματικά ψαξίματα στο παρελθόν. Όχι ότι το album δεν είναι καλό, μια χαρά είναι. Αλλά όπως έχουμε ξαναπεί το αναμάσημα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες μόνο στην ανία μπορεί να οδηγήσει.

Θα αναφερθούμε φυσικά και στους The Horrors, που μπορεί να μην πρωτοτύπησαν στον όνομα του νέου τους δίσκου (ένα ξερό V – πέμπτος δίσκος ναι…), αλλά ανανεώθηκαν καθόλα τα άλλα. Δυνατές ενορχηστρώσεις, νέοι ρυθμοί και πάντα αυτός ο υπέροχος ηχητικός κόσμος της παραγωγής-σήμα κατατεθέν τους. Μπράβο στα παιδιά και μπράβο στους Άγγλους συντοπίτες τους που πάντα τους βάζουν στο top 40 των chart της χώρας. Ας ελπίσουμε να γίνουν λίγο περισσότερο γνωστοί και εκτός γηραιάς Αλβιόνας διότι τους αξίζει.

Και ναι λοιπόν, είδα το It σε avant premiere διότι κέρδισα εισιτήρια σε διαγωνισμό ο κωλόφαρδος! Αριστούργημα δεν είναι, ούτε η καλύτερη ταινία τρόμου των τελευταίων ετών (έλεος, έχουν βγει καταπληκτικές δουλειές τα τελευταία χρόνια, αρκεί να ψαχτείς). Είναι όμως φοβερά καλοδουλεμένη και προσεγμένη σε όλα της και είναι ολοφάνερη η αγάπη και το μεράκι όλων των συντελεστών της. Συγχαρητήρια αξίζουν στα παιδιά που υποδύονται την παρέα των Losers, όπως και στον Bill Skarsgard ο οποίος δίνει στον Pennywise μια εντελώς διαφορετική διάσταση από εκείνη του Tim Curry στην προηγούμενη, τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου και μάλιστα λίγο πιο φρικιαστική και δαιμονική. Γενικά πολύ καλό αποτέλεσμα, αν δεν υπήρχε και όοοολο αυτό το hype και το pop culture φαινόμενο σίγουρα θα μας τρόμαζε κατάβαθα.

Τέλος, αφιερώστε λίγο από τον χρόνο σας στο My cousin Rachel, δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά στην οθόνη του ομότιτλου μυθιστορήματος της Daphne De Maurier, το οποίο αν και γραμμένο στα μέσα του 19ου αιώνα αγγίζει το θέμα της καταπίεσης της γυναίκας μέσα στη σχέση και τον γάμο με εξαιρετικά διαχρονικό τρόπο. Θίγει κυρίως την κοντόφθαλμη αντίληψη των ανδρών απέναντι στο γυναικείο φύλο και τα στερεότυπα που δεν μπορούν να ξεπεραστούν ακόμη και μέσα σε συνθήκες αγάπης ή αφοσίωσης. Ο σκηνοθέτης Roger Mitchell (ναι, ο ίδιος που κάποτε έκανε το Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ) σερβίρει την ιστορία του με μπόλικο μυστήριο, αβεβαιότητα (ισχύει όντως τελικά ότι είναι παρεξηγημένα όντα οι γυναίκες…; ) και μια συνεχώς υποβόσκουσα τραγωδία, στοιχεία που θα μπορούσαν άνετα να κατατάξουν το φιλμ ως θρίλερ. Καταφέρνει όμως – και με τη βοήθεια της Rachel Weisz στον συνονόματο ρόλο του τίτλου – να δημιουργήσει μια μεγάλη ταινία που δεν θα εκτιμηθεί ευρέως αλλά σίγουρα θα βρει το κοινό της.

That’s all for now guys! Καλή μας επιστροφή!

Lenny.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*