Pro/ΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΗΛΕΣ

Pro/τάσεις #5

18870951_10207044152661360_525209374_nΈφτασε αισίως και το καλοκαίρι. Μη μασάτε από βροχούλες και καταστροφολογικές προβλέψεις, μη μασάτε από έλλειψη χρημάτων και μην γκρινιάζετε για τη ζέστη, το καλοκαίρι είναι μια μαγική εποχή. Αφήστε το να σας τυλίξει.

Κάπως έτσι μας τυλίγει με τη φωνή του και τα ηχοτόπιά του ο Willie Nelson με τον πρόσφατο δίσκο του Gods problem child. O Willie σε κόντρα των καιρών παραμένει ζωντανός και ακμαίος, κάτι που αναγνωρίζει κι ο ίδιος στο κομμάτι Still not dead. Ίσως η country μουσική να ακούγεται ξένη σε πολλούς, αλλά ο εν λόγω δίσκος μπορεί να αγγίξει και ακροατές άμαθους σε τέτοιες ατμόσφαιρες. Όμορφη παραγωγή, γλυκύτατη η φωνή του παππού Willie, νοσταλγικό γενικά το κλίμα. Καταλληλότατο για ζεστές καλοκαιρινές νύχτες και επιστροφές με το αμάξι από την παραλία.

Και οι Paramore, με τους οποίους ομολογώ ποτέ δεν τρελάθηκα, μας έδωσαν πρόσφατα μια αρκούντως αξιόλογη και ανεβασμένη δουλειά με τον έξυπνο τίτλο After Laughter. Από τις πρώτες νότες του δίσκου γίνεται φανερό ότι τους έπιασε κι αυτούς το καλοκαιράκι, διότι επιστρέφουν πιο fun και funky από ποτέ. Επιτέλους κάνουν ένα σαφέστατο βήμα μακριά από το emo παρελθόν τους και στιχουργικά και στην παραγωγή. Απολαυστική δουλειά πραγματικά, άρχισα να τους εκτιμάω και πλέον ενδιαφέρομαι να ακούσω και την συνέχεια.

Οι Mando Diao επέστρεψαν επίσης με φουλ ταχύτητες και ονόμασαν χαρακτηριστικά το νέο δίσκο τους Good Times. Και πράγματι! Πολύ καλά θα περάσετε με όλα σχεδόν τα τραγούδια – ιδιαιτέρως με τα Shake και All the things. To συγκρότημα έχει εξελίξει αρκετά τον ήχο του από την εποχή του Dance with somebody, το οποίο ήταν και η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους. Προσωπικά μου άρεσε πολύ και η προηγούμενη δουλειά τους, το Aelita, οπότε γενικά ακούστε τους, είναι ωραιότατοι.

Άκουσα και το Spirit, δηλαδή το τελευταίο album των Depeche Mode. Προσωπικά βαρέθηκα, δε βρήκα τίποτα καινούργιο ή ουσιώδες, πέρα από την κλασική – και όντως πετυχημένη – συνταγή στην παραγωγή και την ενορχήστρωση. Sorry guys, no fun.

Δε μου άρεσε επίσης και το – πολυδιαφημισμένο ως ένα από τα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων ετών – Get out. Μαύρος νεαρός τα έχει με λευκή νεαρή και εκείνη του προτείνει να πάει στο «κατάλευκο» πατρικό της για να γνωρίσει τους γονείς της, οι οποίοι όπως τον διαβεβαιώνει είναι εντελώς ανοιχτόμυαλοι και μη ρατσιστές. Είναι έτσι; Παίζει κάτι άλλο; Πάντως οι γονείς πολύ καλά στα μυαλά τους δε φαίνονται. Διατηρεί καλά το μυστήριο για το πρώτο μισάωρο και μετά εξαντλείται στην απεικόνιση περίεργων συμβάντων και μάλιστα πολλών ώστε να σε πείσει ότι είναι κάτι φοβερό αυτό που συμβαίνει (ούτε καν). Εισάγει στο σενάριο με αφόρητη επιφανειακότητα προβληματισμούς πάνω στις σχέσεις λευκών – μαύρων. Περισσότερο φαίνεται σα να ήθελε ο σκηνοθέτης να εκμεταλλευτεί το τσιιιιζ κλίμα της εποχής σχετικά με το ζήτημα, παρά να πει ή να σχολιάσει κάτι ουσιαστικά. Η αποκάλυψη του τέλους είναι σα να εμφανίζεται ο Ζονγκ! και γενικά πιστευώ πως η ταινία απευθύνεται σε κοινά καθόλου ψημένα με τα θρίλερ η γενικά με την πραγματική διάσταση των κοινωνικών θεμάτων γύρω μας.

Και θα κλείσουμε με την πολυπόθητη επιστροφή του Twin Peaks, η οποία συνέβη τηλεοπτικά ακριβώς 25 χρόνια από τότε που η Laura Plamer είπε στον ντεντέκτιβ Cooper κατά τη διάρκεια της τελευταίας τότε σκηνής «Θα σε ξαναδώ σε 25 χρόνια». Είδα το πρώτο διπλό επεισόδιο, διάρκειας σχεδόν δύο ωρών και δεν χόρτασα. Καταπληκτικό mind fuck πέτυχε για άλλη μια φορά ο David Lynch. Οι παλιοί της σειράς θα ανατριχιάσουν, οι νέοι που θα την ανακαλύψουν θα πάθουν σκηνικά. Το πρώτο επεισόδιο είναι όλα αυτά που περιμέναμε από την επιστροφή αυτή και ακόμη περισσότερα. Δε χρειάζεται πιστεύω κάτι άλλο, είναι από τις δημιουργίες που πρέπει κάποιος να βιώσει προσωπικά. Και ή ερωτεύεσαι ή αδιαφορείς.

That’s all! Keep on keeping on!

Ta! Lenny.

Κείμενο: Lenny Jonathan Dcm

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*