Lifestyle, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Η ιστορία του Τζόσουα Μπελ και του απασχολημένου κοινού

8665Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, του 2007. Ένας άνδρας στο σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον ξεκίνησε να παίζει βιολί. Ερμήνευσε έργα του Μπαχ και του Σούμπερτ για περίπου 43 λεπτά. Καθ’ όλη τη διάρκεια, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πάνω από 1.000 άνθρωποι πέρασαν από το σταθμό. Στα πρώτα τρία λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε τον μουσικό που έπαιζε, επιβράδυνε το ρυθμό του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συνέχισε βιαστικός, ίσως, για να καλύψει τον χαμένο χρόνο. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο. Έπειτα, μια γυναίκα έριξε βιαστικά χρήματα χωρίς καν να σταματήσει και συνέχισε να περπατά. Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά. Αυτός που έδωσε περισσότερη προσοχή, ήταν ένα παιδί 3 χρονών: ενώ η μητέρα επέμενε να συνεχίσει, το παιδί σταμάτησε να ακούσει τον βιολιστή. Κι ενώ η μητέρα συνέχισε να περπατά κρατώντας το παιδί απ’ το χέρι, εκείνο κάθε τόσο γυρνούσε για να δει τον μουσικό. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά: όλοι οι γονείς, χωρίς εξαίρεση, τα ανάγκαζαν να συνεχίσουν το περπάτημα. Στα 43 λεπτά που ο μουσικός ερμήνευε, μόνο 6 άνθρωποι σταμάτησαν. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά και συνέχισαν να περπατούν κανονικά. Τελικά συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια. Όταν τελείωσε η ερμηνεία και ακολούθησε η σιωπή, κανείς δεν το αντιλήθφηκε. Κανείς δεν χειροκρότησε, ούτε υπήρξε οποιαδήποτε είδους αναγνώριση.
Κανείς δεν το ήξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς του κόσμου. Είχε μόλις ερμηνεύσει μία σακόν από την παρτίτα αρ.2 σε ρε ελάσσονα, του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, με ένα Στραντιβάριους του 1713, βιολί αξίας 4.000.000 δολαρίων. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελ ερμήνευσε σε ένα θέατρο της Βοστώνης, όπου τιμές των εισιτηρίων κυμαινόταν από 100 έως 200 δολάρια έκαστο.
Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία. Ήταν ο Joshua Bell και ερμήνευσε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό, όλα διοργανωμένα από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί της αντίληψης, του γούστου και των προτεραιοτήτων των ανθρώπων. Το πείραμα έγινε προκειμένου να παρατηρηθεί, αν σε ένα δημόσιο χώρο, εν ώρα αιχμής, αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά, σταματάμε για να ακούσουμε μια ωραία μελωδία,αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο πλαίσιο;…

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*